زنان احمق ، مردان شرور

برای روزهایی که رفته ام از اینجا و یاد می کنم از اینجا ، برای کسی که بخواهم از اینجا بگویم ، شاید بگویم که آنجا جایی بود مثل تپه ای زیر پای من بین صدها تپه و آدمک های روی آن . می ایستادیم و داد میزدیم ، حرف میزدیم . اجتماع کرها بود انگار ، داد می زدند و میلی به شنیدن نداشتند و کم بود کسی که گوش کند. یکی هر روز نقش و نگار می آفرید و یکی مدام سرگرم کندن سوراخی بود. بازار مکاره و دکان دوستیابی و سکوی خودنمایی هم بود و یکی هم بود که برای رهایی از زجر گناهی واقعی ، اینجا دنیایی پر از توجیه و قانون و قاعده و شعار ساخته بود.

شاید بگویم که من آنجا دختر سالها بالغ شده ای دیدم که شعر می گفت از نبرد و سلحشوری .رزمنده بود به گمانش ، شجاع و قوی دل و خوب اما نفسش می گرفت از دیوارهای اتاقش و از آدمهای تکراری انگشت شمار . رستم دستانش آرزو بود و نمی دید ضعیفه ای است کارش کشیده به آنجا که فقط شوهری اگر پیدا شود ، فرصت نفس کشیدن خواهد داشت در دنیایی دیگر شاید کمی بزرگتر از آن اتاق تکراری. ضعیفه ی ترسوی زبون بی اراده و پر از اشک و آه و توجیه و شعر ...

اگرچه در خیال سبد سبد حرف های سبز و آبی و باورهای قشنگ و درخشان داشت اما برای خلاصی از آن اتاق واقعی ، نه آرمان هایی که می خواست شعار نباشند ، بلکه فقط شوهر تنها راه نجات بود. و دخترانی بودند بدون آرمان و شعرهای درخشان که هزار راه داشتند برای نیرومند زیستن با مرد یا بی مرد و هرگز در دنیای واقعی ، در بن بستی که تنها راه خروجش شوهر کردن باشد ، فرو نمی رفتند.

شاید بگویم که دخترانی دیدم که ته دلشان می گفتند هرچه می شود بشود فقط من از این خانه خلاص شوم! دختری خسته از محیطی تکراری که میخواست عشق را تجربه کند شاید روح و روانش از آن فضا خارج شود و امید و نور بدمد به آن گرگ و میش و غرق شود در هیجان و شور . می گفت آنوقت این آدمها به درک که چه می کنند با هم و با من. به مردی نسبتا مناسب دل هدیه می کرد و دعوتنامه می داد و می گفت بیا و بگو عاشقمی و مرا از آن فضا خارج کن. نمی شد . نمی فهمید که برای ابتلا به عشق باید عاشق باشد . عاشق یک مرد و دل ببازد و تمنایش کند به قلب و جان و جسم. دوستش بدارد و آماده باشد از خود بگذرد و بگذرد . آنوقت می فهمید که یک سرباز وظیفه استخدام نکرده و به قصد تجربه کردن سفری جدید مردی را به خدمت نگرفته است. نمی فهمید . مرد می آمد و او خارج نمی شد از آن فضا ، مرد و عشق را نفرین می کرد.

من تا کجاهای زنان رفته ام . هر زنی ، از هر جنس و قماشی.

من زنی دیدم که حقارت ذاتی خود را دیده بود و از همه مردان نفرت داشت اما صد دوست مرد داشت. صد بار عاشق شده بود و خیال می کرد صدبار عاشقش شده اند. هزار بار قاعده و تحلیل و قانون نوشته بود برای این معاشرت ها.

من زنی دیده ام که شب زل زده به ستاره ها ، عاشقان و هواخواهانش را می شمرد و محاسبه می کرد اگر مجبور شود به بچه دار شدن کدام یکی بهتر است و شوهرش در اولویت چهارم بود. می گفت او بد نژاد است و این یکی ها اگرچه قوی و عزیز اما غرق در شرارت و خیانتند . بعد با صدای بلند زمزمه می کرد کاش می شد برای بچه دار شدن محتاج هیچ مردی نبود.

من مردانی دیده ام ذاتا حیله گر با تمنا و رفتاری شرم آور در قبال زنان . بیخ گوش زن یک مرد دیگر ، که یادش نمی آمده ماده ها بعد از جفت گیری دیگر برای جفت جویی آواز نمی خوانند و خوش رقصی نمی کنند ، آنقدر وز وز می کنند تا باورش شود که به جز این جفت بی لیاقت قدرنشناس مزاحم ، هر مرد دیگری عاشق اوست و با نبودن بود ابدی او خوشبخت خواهد شد.

سودای مردان فتح قله است نه پرستیدن و اقامت در آن. مردان شیفته زنی لوند می شوند متعلق به مرد دیگر ، مادام که فتح نشده می کوشند فتحش کنند و رها که شد رهایش می کنند و می گریزند.

برای مردان صرفا تلاش برای فتح لذتبخش است و جایی اگر باشد برای قدم گذاشتن ، خودداری نمی کنند.

پسرانی دیده ام ، آتشفشان تستسترون .  من پسری دیدم نمی فهمید زنان را ملکی است و هم آن ملک باید ستاند . نمی فهمید هر زنی ، حتی هوس انگیز ، می شود که ملکش چیز دیگری به جز آغوش باشد . نمی فهمید که گاهی ارزنده ترین ملک یک زن می شود که همصحبتی و کلام او باشد و فاتح یعنی فتح کننده آن ملک که بسیارند آغوش ها.

شاید هیچ کدام این ها را نگویم ..